VEERKRACHT

Mijn hartstocht voor muziek geeft mij veerkracht. Naar muziek luisteren, opent mijn hart. Het is iets fantastisch. Zeker als ik zelf muziek maak. En daarmee rechtstreeks het hart van de ander kan raken. Daarom deed ik ooit een blauwe maandag conservatorium. Dat stopte, maar mijn hartstocht voor de muziek en jazzpiano bleef. Die kreeg letterlijk betekenis, toen ik op mijn dertigste met de nodige complicaties een hartoperatie kreeg. Ik wist als kind al dat me later een operatie te wachten stond. En was daardoor onzeker over mijn natuurlijke kracht. Pingpongend tussen alleen zijn in het ziekenhuis en liefdevolle steun om me heen, begon een reis naar binnen. Ik maakte noodgedwongen – maar bewust – ruimte voor levensvragen. Terugkijkend werd dat een ervaring en inspiratiebron voor het leven. Ik werd me bewust van mijn kracht. Van mijn passie, en mijn hartstocht. De stem van mijn hart. Die me veerkracht geeft. Om bij mezelf te blijven. En mezelf te zijn. Vanuit optimisme, introspectie, luchtige humor, creativiteit en vernieuwing.

Mentaal bewegen
Veerkracht vraagt om ‘mentale beweging’, vanuit een open hart. Ik doe dat door te experimenteren. Regelmatige nieuwe dingen uitproberen, en vervolgens reflecteren. Ik zie veerkracht als een ‘transformerende’ kracht. Als het gras of de bomen die meeveren met de wind. Een kracht als tegenwicht voor de wilskracht van het ‘ego’ .  Veerkracht helpt mij om bij mezelf te komen en blijven. Ook als het anders loopt. En ik naar de diepere betekenis zoek. Want experimenten lukken soms ook niet. Juist die ervaringen geven mij persoonlijke inzichten. De kunst is je eraan over te geven. Hieruit put ik vertrouwen en veerkracht. Hoe intens de emoties ook zijn.

Stilstaan
Veerkracht is voor mij geen keukenkraan, die je open en dicht draait. Het is geen vaardigheid – zoals je die aanleert in een cursus. Ik zie het als een continue proces van actieve betekenisgeving. Rond gebeurtenissen die zich in je persoonlijke- en professionele leven afspelen. Dat betekent stilstaan en reflecteren, ook als de confrontatie bijna niet te verduren is. Ademruimte creëren voor introspectie. Ik zoek dat in de stilte en het ritme van het moment. Hoe ingewikkeld ik dat zelf ook soms vind. En hier leer ik enorm veel van de jazz.

Zoals Herbie Hancock zegt: ‘Jazz is the art of being non-judgemental’